بلا

بعد تو با همه تنهایی شب تا سحرم
چه بلایی که دراین راه نیامد به سرم

هر شبانگاه ،خیالت که به آغاز طلوع
با چه رویی دگراز کوچه ی رویا گذرم

اشک شیرازه جان بود وقلم همدم دل
آه از زخم زبانی که به خون زد جگرم

عشق تو،شعروغزل،کلبه ی تنهایی ساخت
سوزِ دل سازِ فراق ، قافیه بافد نظرم

قلم از قهر تو و قصه ی تقدیر نوشت
در نهان خانه ی دل فیض بجز غم نبرم

مصطفی_مهماندوست